تاهمین چند سال پیش در روستاها و شهرهای آذربایجان، هر گاه کسی به زیارت اماکن مقدس مانند مکه، کربلا، مشهد و قم می‍رفت، اقوام و خویشان، همسایگان و آشنایان جمع شده و او را بدرقه می‍کردند و فردی خوش صدا، پیشاپیش جمعیت حرکت کرده و اشعاری مذهبی را با آواز حزینی می‍خواند. این شخص را «چاووش » یا «چوووش » می‍گفتند. استاد شهریار در منظومة زیبای حیدر بابا این مراسم را چنین به تصویر می‍کشد : حیدربابا قره چمن جاداسی از جاده « قراچمن » آن تربت ولا چوووشلارین گلر سسی _ صداسی چاوشها زنند به صوت حزین صلا کربلایه گئده نلرین قاداسی درد و بلا و آفت زوار کربلا دوشسون بو آج یولسوزلارین گؤزونه افتد به چشم مردم گمراه و آزمند تمدونون اویدوخ یالان سؤزونه ما را عجب به نام تمدن